ஒரு கிரிக்கெட் போட்டியை நினைத்துப் பாருங்கள். அம்பயரின் வேலை என்ன? பவுலர் பந்து வீசும்போது ‘நோ பால்’ பார்ப்பது, அவுட் கொடுப்பது, ஆட்டம் விதிகளின்படி நடப்பதை உறுதி செய்வதுதான். ஆனால், அந்த அம்பயரே மைதானத்திற்குள் இறங்கி, பேட்டை பிடித்துக்கொண்டு “நானும் ஆடுவேன், நான் சொல்வதுதான் சட்டம்” என்று அடம்பிடித்தால் அந்த ஆட்டம் என்னவாகும்? குழப்பத்தில்தான் முடியும்!
இன்று இந்திய அரசியலில் நடப்பதும் இதுதான். மக்களால் ஓட்டுப் போட்டு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாநில அரசுகளுக்கும், மத்திய அரசால் நியமிக்கப்பட்ட ஆளுநர்களுக்கும் இடையே நடக்கும் இந்த அதிகாரப் போட்டி (Governor vs Government) ஜனநாயகத்தின் ஆணிவேரையே ஆட்டம்காணச் செய்கிறது.
இது பற்றி சமீபத்தில் உச்ச நீதிமன்றம் சொன்ன அதிரடித் தீர்ப்புகள் என்ன? சட்டப்பேரவையில் நிறைவேற்றப்பட்ட மசோதாக்களுக்கு (Bills) ஒப்புதல் அளிக்காமல் ஆளுநர் காலம் தாழ்த்துவது அரசியல் சாசனத்திற்கு (Constitution) எதிரானதா? Article 200 என்ன சொல்கிறது? சாமானிய மக்களாகிய நாம் Article 200 பற்றிஏன் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்? எளிமையாகப் பார்ப்போம்.
மசோதாவை நிலுவையில் வைக்க முடியுமா? (Can Governor Withhold Bills?)
நமது அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தின்படி (Constitution), மாநிலத்தின் உண்மையான அதிகாரம் முதலமைச்சர் மற்றும் அமைச்சரவையிடம்தான் உள்ளது. ஆளுநர் என்பவர் ஒரு “கௌரவத் தலைவர்” (Titular Head) மட்டுமே. மத்திய அரசுக்கும் மாநில அரசுக்கும் இடையே ஒரு பாலமாக இருக்க வேண்டியவர் அவர்.
ஆனால், சமீபகாலமாக தமிழ்நாடு, கேரளா, பஞ்சாப், தெலுங்கானா போன்ற மாநிலங்களில் ஒரு புதிய மோதல் போக்கு உருவாகியுள்ளது. மக்களுக்காக மாநில அரசு கொண்டுவரும் சட்ட மசோதாக்களுக்கு (Bills) ஆளுநர்கள் ஒப்புதல் அளிக்காமல் இழுத்தடிக்கிறார்கள்.
- “இந்தச் சட்டம் சரியில்லை” என்று திருப்பி அனுப்புவது ஒரு வகை.
- ஆனால், எதுவுமே சொல்லாமல் மாதக்கணக்கில், ஏன் வருடக்கணக்கில் மசோதாக்களைக் கிடப்பில் (Cold Storage) போடுவதுதான் பெரிய பிரச்சினையாக உருவெடுத்துள்ளது.
சட்டம் என்ன சொல்கிறது? (The Legal loophole)
இந்திய அரசியல் சாசனத்தின் பிரிவு 200 (Article 200), ஆளுநரின் அதிகாரத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறது. ஒரு சட்ட மசோதா ஆளுநரிடம் வரும்போது, அவருக்கு மூன்று வழிகள் உள்ளன:
- உடனே கையெழுத்திட்டு ஒப்புதல் தரலாம்.
- திருத்தங்கள் கோரி, மசோதாவைத் திருப்பி அனுப்பலாம்.
- ஜனாதிபதியின் பார்வைக்கு அனுப்பி வைக்கலாம்.
இங்குதான் ஒரு சிக்கல் உள்ளது. அரசியல் சாசனத்தில், “ஆளுநர் எவ்வளவு நாட்களுக்குள் கையெழுத்திட வேண்டும்?” என்பதற்குத் தெளிவான காலக்கெடு (Time Limit) இல்லை. “As soon as possible” (கூடிய விரைவில்) என்று மட்டுமே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்த வார்த்தையைப் பயன்படுத்திதான், ஆளுநர்கள் பல முக்கிய சட்டங்களைக் கிடப்பில் போடுகிறார்கள்.
உச்ச நீதிமன்றம் என்ன சொல்கிறது? (Supreme Court Judgment 2024)
இந்த இழுபறி நிலைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் வகையில், பஞ்சாப் மற்றும் தமிழ்நாடு அரசுகள் தொடர்ந்த வழக்குகளில் உச்ச நீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதி அடங்கிய அமர்வு மிக முக்கியமான கருத்துக்களைத் தெரிவித்தது.
1. நீங்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர் அல்ல: ஆளுநர்கள் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் கிடையாது. எனவே, மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசு எடுக்கும் முடிவுகளை முடக்கும் அதிகாரம் அவர்களுக்கு இல்லை. “நெருப்புடன் விளையாட வேண்டாம்” என்று நீதிபதிகள் மிகக் கடுமையாகவே எச்சரித்தனர்.
2. கிடப்பில் போட முடியாது: “கூடிய விரைவில்” என்றால், என்றைக்கு வேண்டுமானாலும் என்று அர்த்தம் இல்லை. ஆளுநர் ஒரு மசோதாவைப் பிடித்தம் செய்யவோ அல்லது நிராகரிக்கவோ நினைத்தால், அதை உடனடியாகச் சட்டமன்றத்திற்கே திருப்பி அனுப்ப வேண்டும். அதை விடுத்து, மசோதாவை “பாக்கெட்டில் வைத்துக்கொண்டு” (Pocket Veto) சும்மா உட்கார்ந்திருக்க முடியாது.
3. இரண்டாவது முறை கட்டாயம்: இதுதான் மிக முக்கியமான பாயிண்ட். ஆளுநர் திருப்பி அனுப்பிய மசோதாவை, மாநில அரசு மீண்டும் நிறைவேற்றி அனுப்பினால், ஆளுநர் அதில் கையெழுத்திட்டே ஆக வேண்டும். வேறு வழியே இல்லை!
முரண்பாடுகளும் கேள்விகளும் (The Grey Areas)
நீதிமன்றம் இவ்வளவு தெளிவாகச் சொன்னாலும், சில குழப்பங்கள் இன்னும் உள்ளன. சமீபத்திய அரசியல் சாசன அமர்வின் விவாதங்களில் ஒரு முரண்பாடான கருத்து முன்வைக்கப்பட்டது.
நீதிமன்றம், “ஆளுநர்கள் தாமதிக்கக் கூடாது” என்று சொல்கிறதே தவிர, “இத்தனை வாரங்களுக்குள் கையெழுத்திட வேண்டும்” என்று ஒரு ‘டைம் லைன்’ (Timeline) பிக்ஸ் செய்ய மறுக்கிறது. “அரசியல் சாசனத்தில் இல்லாத ஒன்றை நாங்கள் உத்தரவாகப் போட முடியாது” என்பது நீதிமன்றத்தின் வாதம்.
இது ஒரு வகையில் தமிழ்நாடு ஆளுநர் ஆர்.என்.ரவி போன்றவர்களுக்கு மீண்டும் ஒரு சிறிய இடைவெளியைக் கொடுக்கிறது. “நான் தாமதிக்கவில்லை, பரிசீலிக்கிறேன்” என்று சொல்லி மீண்டும் காலத்தைக் கடத்தும் அபாயம் இதில் உள்ளது.
ஆளுநரின் கையெழுத்திற்காக காத்திருக்கும் முக்கியமான மசோதாக்கள் எவை?
“இவங்க சண்டை போட்டா நமக்கென்ன?” என்று நாம் நினைக்கலாம். ஆனால் பாதிப்பு நமக்குத்தான்!
- ஆன்லைன் ரம்மி தடைச் சட்டம்: பல உயிர்களைக் குடித்த ஆன்லைன் சூதாட்டத்தைத் தடுக்கத் தமிழக அரசு சட்டம் கொண்டுவந்தபோது, ஆளுநரின் தாமதத்தால் அது அமலுக்கு வரப் பல மாதங்கள் ஆனது. அந்த இடைவெளியில் பல தற்கொலைகள் நடந்தன.
- கல்வி மசோதாக்கள்: பல்கலைக்கழகங்களின் தரம் மற்றும் துணைவேந்தர் நியமனம் தொடர்பான முடிவுகள் தாமதமாவதால், மாணவர்களின் கல்வி பாதிக்கப்படுகிறது.
- நீட் விலக்கு: இதுவும் ஆளுநரின் கையெழுத்துக்காகக் காத்திருக்கும் மிக முக்கியமான விவகாரம்.
ஆளுநரா? மக்கள் தேர்ந்தெடுத்த அரசா? (Key Takeaway)
ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை தத்துவமே “மக்களின் தீர்ப்பே மகேசன் தீர்ப்பு” என்பதுதான்.
- ஆளுநர் என்பவர் ஒரு மேற்பார்வையாளர் (Watchdog) மட்டுமே தவிர, அவரே எஜமானர் ஆக முடியாது.
- ஐந்து வருடத்திற்கு ஒருமுறை மக்கள் ஓட்டுப் போட்டுத் தேர்ந்தெடுக்கும் அரசுக்குத்தான் அதிகாரம் இருக்க வேண்டும்.
- நியமிக்கப்பட்ட ஒரு நபர், கோடிக்கணக்கான மக்களின் விருப்பத்தை ஒற்றைக் கையெழுத்தில் தடுத்து நிறுத்துவது மக்களாட்சித் தத்துவத்துக்கே ஆபத்தானது.
வாசகர் கருத்துக்களம் (Call to Action): ஆளுநரின் அதிகாரத்தைத் தெளிவுபடுத்தி அரசியல் சாசனத்தில் திருத்தம் கொண்டுவர வேண்டும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா? அல்லது ஆளுநரின் தற்போதைய அதிகாரமே சரியானதுதானா?
உங்கள் கருத்துக்களை கீழே கமெண்ட் பகுதியில் பகிருங்கள்!
மக்களால் தேர்ந்தேடுக்கப்படும் மாநில அரசுக்கு தான் அந்த மக்களுக்கு எது தேவை என்று தெரிந்து செயல் படுத்த முடியும் வேறு மாநிலத்தில் இருந்து வந்த ஆளுநர்களுக்கு எதுவும் தெரியாது.
உண்மையில் பேரறிஞர் பெருந்தகை அண்ணா அவர்கள் சொன்னது போல் ஆட்டுக்கு தாடியும் நாட்டுக்கு ஆளுநரும் தேவை இல்லை என்பது தான் அந்த அந்த மாநில மக்களுக்கு தேவையானதை உடடனடியாக நடைமுறை படுத்த உதவும்.
ஒரு மாநிலத்தில் இரண்டு அதிகார மையங்கள் இருக்கக் கூடாது, கூட்டாட்சி தத்துவத்திற்கு எதிரானது – உச்சநீதிமன்றம்.