டெல்டா விவசாயிகளின் கண்ணீர் கதை

தஞ்சாவூர் பக்கம் நீங்கள் எப்போதாவது சென்றிருக்கிறீர்களா? அங்கே பச்சை பசேலென விரிந்து கிடக்கும் வயல்களைப் பார்த்தாலே மனதுக்கு அவ்வளவு நிம்மதியாக இருக்கும்.

“உழவன் சேற்றில் கால் வைக்காவிட்டால், நாம் சோற்றில் கை வைக்க முடியாது” என்று சும்மாவா சொன்னார்கள்? ஆனால், அந்த விவசாயிகளின் இன்றைய நிலைமை என்ன தெரியுமா?

ஒரு பக்கம் அமோக விளைச்சல் என்று மகிழ்ச்சி, இன்னொரு பக்கம் அந்த விளைச்சலை விற்க முடியாமல் மழையில் நனைவதைப் பார்த்து கண்ணீர். இது ஏன் நடக்கிறது?

தண்ணீர் சரியாக வந்தும், நெல் ஏன் தெருவில் கிடக்கிறது? இதன் பின்னணியில் இருக்கும் அரசியல் என்ன? வாருங்கள், ஒரு டெல்டா விவசாயியின் பார்வையில் இருந்தே அவர்களின் கண்ணீர் கதையை அலசுவோம்.

கடைமடை வரை தண்ணீர் – சாத்தியமானது எப்படி?

வழக்கமாக மேட்டூர் அணை திறக்கப்பட்டால், தண்ணீர் கடைமடைப் பகுதிகளான நாகப்பட்டினம், திருவாரூர் வரை சென்று சேர்வதற்குள் பல நாட்கள் ஆகும். சில சமயம் தண்ணீர் வராமலே கூட போய்விடும். ஆனால், இம்முறை கதை வேறு.

தமிழ்நாடு அரசு முன்கூட்டியே விழித்துக்கொண்டது. மேட்டூர் அணை திறப்பதற்கு முன்பே, டெல்டா மாவட்டங்களில் உள்ள ஆறுகள், வாய்க்கால்களைத் தூர்வாரும் பணிக்காகக் கோடிக்கணக்கில் நிதி ஒதுக்கியது.

சுமார் 4,000 கிலோமீட்டர் தூரத்திற்கு வாய்க்கால்கள் தூர்வாரப்பட்டன. இதனால், மேட்டூரில் திறக்கப்பட்ட தண்ணீர் தடையின்றி, வேgமாக கடைமடை விவசாயியின் நிலம் வரை சென்று சேர்ந்தது. “எங்க தாத்தா காலத்துல பார்த்த தண்ணி, இப்பத்தான் என் காட்டுக்கு வருது” என்று பல விவசாயிகள் நெகிழ்ந்து போனார்கள்.

சரியான நேரத்தில் தண்ணீர் கிடைத்ததால், விவசாயிகள் நம்பிக்கையோடு குறுவை சாகுபடியை ஆரம்பித்தார்கள்.

அமோக விளைச்சல் – ஆபத்தானதா?

தண்ணீர் தாராளமாக இருந்ததால், இம்முறை குறுவை சாகுபடி பரப்பளவு அதிகரித்தது. வரலாற்றில் இல்லாத அளவுக்கு விளைச்சல் குவிந்தது. வழக்கமாக ஏக்கருக்கு 30 மூட்டை கிடைக்கும் இடத்தில், 35 முதல் 40 மூட்டைகள் வரை நெல் கிடைத்தது.

இது கொண்டாடப்பட வேண்டிய விஷயம் தானே? ஆனால், இங்குதான் பிரச்சனை ஆரம்பித்தது. ஒரே நேரத்தில் லட்சக்கணக்கான டன் நெல் அறுவடைக்கு வந்தது.

இவ்வளவு நெல்லையும் உடனடியாகக் கொள்முதல் நிலையங்களுக்குக் கொண்டு வந்தால், அங்கே என்ன நடக்கும்? இடப்பற்றாக்குறை ஏற்படும். அதுதான் நடந்தது. அரசு நேரடி நெல் கொள்முதல் நிலையங்களில் (DPC) நெல் மூட்டைகள் மலைபோல் குவிந்தன.

குடோன்கள் எங்கே?

சேமிப்புத் தட்டுப்பாடு விவசாயிகள் கொண்டு வந்த நெல்லைப் பாதுகாக்கப் போதுமான சேமிப்புக் கிடங்குகள் (Godowns) நம்மிடம் இருக்கிறதா என்றால், அதுதான் இல்லை.

தமிழ்நாடு நுகர்பொருள் வாணிபக் கழகத்திடம் இருக்கும் குடோன்கள் நிரம்பி வழிந்தன. இதனால், விவசாயிகள் தங்கள் நெல் மூட்டைகளைத் திறந்த வெளியிலும், சாலை ஓரங்களிலும் அடுக்கி வைக்கும் நிலை உருவானது.

சரியாக இந்த நேரத்தில்தான் இயற்கையும் தன் விளையாட்டைக் காட்டியது. அறுவடை நேரத்தில் எதிர்பாராத மழை பெய்தது. கூரை இல்லாத திறந்தவெளியில் கிடந்த நெல் மூட்டைகள் மழையில் நனைந்தன.

ஒரு குழந்தையைப் போலப் பாதுகாத்து வளர்த்த நெல், கண்ணெதிரே முளைத்துப்போவதைப் பார்த்து விவசாயிகள் கதறினார்கள்.

ஈரப்பதம் என்னும் இக்கட்டு இங்குதான் தொழில்நுட்பப் பிரச்சனை வருகிறது. பொதுவாக, அரசிடம் நெல் விற்கும்போது, அந்த நெல்லில் ஈரப்பதம் (Moisture Content) 17 சதவீதத்திற்கு மிகாமல் இருக்க வேண்டும் என்பது விதி.

ஆனால், தொடர் மழையால் நெல்லின் ஈரப்பதம் 19 முதல் 22 சதவீதம் வரை அதிகரித்துவிட்டது. ” ஈரம் அதிகமா இருக்கு, இதை நாங்க வாங்க மாட்டோம்” என்று கொள்முதல் நிலைய அதிகாரிகள் கையை விரித்துவிட்டார்கள்.

வெயில் அடித்தால் தானே நெல்லைக் காய வைக்க முடியும்? வானமோ மேகமூட்டத்துடனே இருக்கிறது. ஈரப்பதத்தைக் காரணம் காட்டி நெல்லை வாங்க மறுத்தால், அந்த விவசாயி எங்கே போவான்?

தமிழ்நாடு அரசின் அதிரடி முடிவு

விவசாயிகளின் இந்தக் குமுறல் தமிழ்நாடு அரசின் காதுகளுக்கு எட்டியது. “விவசாயிகள் கஷ்டப்பட்டு விளைவித்த நெல்லை, மழையைக் காரணம் காட்டி வாங்காமல் இருக்க முடியாது” என்று முதல்வர் முக ஸ்டாலின் உத்தரவிட்டார்.

ஈரப்பதம் 22 சதவீதம் வரை இருந்தாலும் அந்த நெல்லைக் கொள்முதல் செய்ய வேண்டும் என்று தமிழ்நாடு அரசு முடிவெடுத்தது. இது விவசாயிகளின் பார்வையில் மிகச் சரியான முடிவு.

ஏனென்றால், தனியாரிடம் விற்றால் அடிமாட்டு விலைக்குத்தான் கேட்பார்கள். அரசு கொள்முதல் செய்தால்தான் அவர்களுக்குக் குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை (MSP) கிடைக்கும்.

ஒன்றிய அரசு ஏன் முட்டுக்கட்டை போடுகிறது?

தமிழ்நாடு அரசு நினைத்தால் மட்டும் போதாது. நெல் கொள்முதலுக்கான நிதியை வழங்குவது மற்றும் அந்த அரிசியைப் பொதுத் தொகுப்பிற்கு (Central Pool) எடுத்துக்கொள்வது ஒன்றிய அரசின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள இந்திய உணவுக் கழகம் (FCI) தான். இங்குதான் அரசியல் மற்றும் விதிமுறைகள் மோதுகின்றன.

ஒன்றிய அரசின் வாதம் என்னவென்றால், “ஈரப்பதம் அதிகமான நெல்லை அரைத்தால், அரிசி உடைந்து குருணை அதிகமாக வரும். மேலும், அந்த அரிசி விரைவில் கெட்டுப்போகும். இதனால் இழப்பு ஏற்படும்” என்கிறார்கள்.

இதற்காக மத்தியக் குழு ஒன்று வந்து ஆய்வு செய்தது. ஆனால், அந்த ஆய்வு முடிவுகள் வந்து, அனுமதி கிடைப்பதற்குள் பல மூட்டைகள் வீணாகிவிட்டன.

அரசியல் காரணமா?

“விவசாயிகள் நலனா? அல்லது தரக்கட்டுப்பாடா?” என்ற போட்டியில் அரசியல் புகுந்துவிடுகிறது.

தமிழ்நாடு அரசு, “இது இயற்கை பேரிடர் காலம், விதிகளைத் தளர்த்துங்கள்” என்று கேட்கிறது. ஆனால், ஒன்றிய அரசோ, “தரக்கட்டுப்பாட்டில் சமரசம் செய்தால், எதிர்காலத்தில் உணவுப் பாதுகாப்பு பாதிக்கும்” என்று தாமதிக்கிறது.

எதிர்க்கட்சிகள் இதை வைத்து அரசியல் செய்கின்றன. “மாநில அரசு போதுமான குடோன்களைக் கட்டவில்லை” என்று ஒன்றிய அரசு குற்றம் சாட்டுகிறது. “ஒன்றிய அரசு விவசாயிகளுக்கு விரோதமாகச் செயல்படுகிறது” என்று மாநில அரசு பதிலடி கொடுக்கிறது.

இந்த அரசியல் பந்து வீச்சில், நடுவே சிக்கித் தவிப்பது என்னவோ அப்பாவி விவசாயிதான்.

இறுதியாக… கடைமடைக்குத் தண்ணீர் கொண்டு சென்றது அரசின் சாதனைதான். ஆனால், விளைந்த நெல்லைப் பாதுகாக்கக் குடோன்கள் இல்லாதது ஒரு பெரிய நிர்வாகத் தோல்வி. ஒவ்வொரு வருடமும் இதே பிரச்சனை வருகிறது.

தார்பாய்கள் வாங்குவதிலும், தற்காலிகக் கொட்டகைகள் அமைப்பதிலும் காட்டும் ஆர்வத்தை, நிரந்தரமான, நவீனக் கிடங்குகளை (Silos) அமைப்பதில் அரசுகள் காட்ட வேண்டும். அப்போதுதான் “உழவன் கணக்குப் பார்த்தால் உழக்குக் கூட மிஞ்சாது” என்ற பழமொழி மாறும்.

முக்கியச் சுருக்கம் (Key Takeaways):

வெற்றி: தூர்வாரும் பணியால் கடைமடை வரை தண்ணீர் சென்றது; விளைச்சல் அதிகரித்தது.

பிரச்சனை: அதிக விளைச்சலைச் சேமிக்கப் போதிய குடோன்கள் இல்லை; மழையில் நெல் நனைந்தது.

விதிமுறை சிக்கல்: 17% ஈரப்பதம் தாண்டினால் கொள்முதல் செய்ய ஒன்றிய அரசு தயங்குகிறது.

தீர்வு: தற்காலிகத் தீர்வுகள் போதாது; நவீன சேமிப்புக் கிடங்குகள் (Silos) அமைப்பதே நிரந்தரத் தீர்வு.

வாசகர்களே, உங்களிடம் ஒரு கேள்வி: மழைக்காலங்களில் நெல் நனைந்து வீணாவதைத் தடுக்க, அரசே ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் சிறிய அளவிலான உலர்த்தும் எந்திரங்களை (Dryers) அமைத்துத் தர வேண்டும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா? உங்கள் கருத்துக்களைக் கீழே பகிருங்கள்.